... سپید مثل برف

تافته جدا - بافته

mehdi-67 — Thu, 15 Jul 2010 11:32:00 GMT

قسم می دهم

این تافته جدا بافته را

وقتی از طناب

آویزانم:

به یک تار موت
قسم!

بخت وارونه نگو ، بختک طبعم شده است

mehdi-67 — Tue, 06 Jul 2010 07:47:00 GMT

طبع شعرم غزلی کهنه به بار آورده
احتمالا به خودش خیلی فشار آورده

چشم و لعل لب و زلف و زنخ و ابرو را
سرِ هم کرده و تمثیل ز یار آورده

طبع نابالغم انگار جوانی نورس
تا توانسته لب و بوس و کنار آورده

شاهد و آینه و شمع و شراب آورده
تنبک آورده ، دف آورده ، سه تار آورده

و همین کآمده از یار بگیرد کامی
ناخودآگاه غزل را به قمار آورده

و به یک باره دل و قافیه را باخته است
و نفهمیده و ناخواسته "گار" آورده

و رقیب آمده و قاپ طرف دزدیده
بی وفایی نگار‌ش به کنار ، آورده

هر چه درد و مرض و رنج و بلا و غم بود
بر سر طبع غم آلوده ی زار آورده

بخت وارونه نگو ، بختک ‌طبعم شده ا‌ست
بخت برگشته خودش را سرِ دار آورده

***
طبعم افسرده شده ، خسته شده ، خوابیده
احتمالا به خودش خیلی فشار آورده

خرداد 89

-----------------

پی نوشت 1: سر پیری و معرکه گیری که می گن همینه!

پی نوشت 2: ایـــــــــــــــــــــــــــن هم یه نسخه ی دیگه شه! اول می خواستم همینو بذارم گفتم شاید بعضیا حوصله شون نشه.

mehdi-67 — Fri, 02 Jul 2010 18:02:00 GMT

در دستم

دستی نیست

عصایم کو؟

-------------------

پ.ن: حالم خوش نیست!

وصیت‌نامه تو بنویس،‌ موتوری!

mehdi-67 — Sun, 27 Jun 2010 05:11:00 GMT

این دفعه پشت فرمون وقتی یه دونه از این آموزش رانندگیا بی‌هوا فرمونو کشید این طرف و بعد به واسطه ترمزی که احتمالا اون آقای آموزش‌دهنده گرفته بود، مرگ در یک قدمی‌م ایستاد، پشت چراغ قرمز با خودم فکر کردم چقدر مردن راحته. خیلی راحت‌تر از زنده موندن. مثلا همین الان که من واسادم ممکنه یه چی از طاق آسمون تاپی بیفته رو سرم و فاتحه! یا وقتی خیلی ریلکس و بافرهنگ دارم از چراغ سبز عبور می‌کنم، ممکنه یه بابایی ریلکس‌تر چراغ قرمز رو رد کنه و من رو هم همچنین. یا وقتی به حسب اتفاق تو فلکه میثم، بین دو تا پراید سرشار از جوون‌های شاداب دختر و پسر رد می‌شم و یهو یکیشون تصمیم بگیره چی توز موتوری رو جیغ زنون برسونه دست اون یکی و بعد اون قدر نزدیک بشن که موتوری با چی توز موتوری هر دو اون وسط قربانی بشن ... یا یه جا که ما داریم صاف می‌ریم یکی بپیچه و ما بخوریم زمین و مثلا همین کله که توی گرمای 40 درجه هیچ کلاهی سرش نمی‌ره بره زیر چرخ یه پیکان مدل 67 و له بشه بپاشه کف خیابون. یا خیلی دهشتناک‌تر از این حرفا یا راحت‌تر یا سخت‌تر. به همین راحتی ما آدمای مردنی که به یه مو از زندگی آویزونیم، می تونیم بمیریم و می‌میریم.

قطعا اینا رو نمی‌گم که ترحم کسی برانگیخته شه. می‌خوام بگم خیلی وقت‌ها اون چیزایی رو که باورش خیلی راحت‌تر از باور نکردنشه، باور نمی‌کنیم؛ چون از واقعیت می‌ترسیم یا نپذیرفتنش برامون راحت تره و درد سرش کم‌تره. و البته مرگ فقط یکی از این واقعیت‌هاست که بودنش مث سایه که نه، مثل یه رفیق فابریکه که همیشه دست انداخته گردنمون و ما آدم های بی‌جون گردنمون اون قدر کلفت شده که سنگینی دست مرگ رو حس نمی کنیم و بیشتر به سنگینی سایه مرگ دل بستیم ...

به روشنایی چشم‌هات -گم‌شده ام در چشمه-

mehdi-67 — Sun, 20 Jun 2010 02:14:00 GMT

به چه کسی می‌توان گفت لابلای خستگی‌هام جایی برای شانه کشیدن موها نیست؟ به چه کسی می‌توان فهماند تنها باید قدم زد توی کوچه، زیر نور ماه؟ تنها و تنهایی ات را تنها با جیرجیرک‌ها هم‌پیاله می‌توان شد. به دست چه کسی دردهای دلم را مرهمی می توانم؟ وقتی کسی نیست.
به چه کسی می‌توان حرفی زد؟
آی عزیز!
مهربان!
چه حرفی می‌توان زد که بین جمله هایم تو راه نرفته باشی با خنده؟ برای چه کسی می‌توان شعری گفت که استعاره ای بهتر از گونه هات، تلمیحی بهتر از لبخندت و مراعات نظیری بی‌نظیر تر از چشم هات داشته باشد؟
از پله های کدام اوج می‌توان بالا رفت، بالاتر از پیشانی‌ت؟
در طراوت کدام باغ‌چه می‌توان نفسی عمیق کشید، جز گیسوت؟
بر طاق کدام آبرومندتری سزاوار است دخیل بست، از ابروت؟
به کدامین گونه این‌قدر روشن، این‌قدر لطیف، می‌شود لمس کرد، ماه را؟
و بر بقعه‌ی کدام گل محمدی، باید بوسه زد با صلوات؟ بر لبهات ...
آی مهربان!
چرا و چقدر بی تو؟
چند باران؟
چند صفحه‌ی دفتر؟
چند فصل گرم و طاقت‌فرسا؟
سرد و بی‌روح؟
چقدر راه باید؟
کدام راه؟
کدام بهتر از شعر؟
کدام بهتر از خیال؟
کدام؟

mehdi-67 — Tue, 15 Jun 2010 14:12:00 GMT

چقدر

اتاقم

حیاط است

دارم طرح می زنم

بر کف پوش خالی اتاق

دارم فکر می کنم

امام! کدام امام؟

mehdi-67 — Sun, 06 Jun 2010 01:50:00 GMT

به رغم این که از قیل و قال نوشتن های درگیر و خودگرفتار و پرهیاهوی گوشه و کنار سیاست زدگی های ریز و درشت این روزها و آن روزها و روزهای دگر بی زارم، از اظهار درددل ها و تأسف ها و حرف های مانده توی گلوی وامانده م، هم خودداری نمی کنم. نمی دانم از زیر نگاه ملتمسانه چند واژه می توانم شانه خالی کنم تا سرتان را زیاد با فریادهای آرامشان درد نیاورده باشم.

چهار ماه و هفت روزم بود که آقای حیاتی که حالا بیست و یک سال پیرتر از آن روز شده ست از رادیو اعلام کرد "انا لله و انا الیه راجعون ...". از آن روز که یادم نمی آید و از آن موقع که نمی دانم به چه چیز فکر می کردم اما شاید گریه هایم خیلی برای اهل خانه ناراحت کننده و رقت آور نبود. از آن موقع که گریه کردن مرد ها و زن ها توی کوچه و برزن، غیرعادی نبود و کسی به این اتهام دیوانه خطاب نمی شد.

چهار ماه و 10 روزم بود که خواهرم توی ازدحام جمعیت گم شد و تا پیدا شدنش مادرم کلی نگرانیش پرپر شد در آن شلوغی. تا آن جا که یادم می آید و نمی آید اولین و آخرین شب زندگی ام بود که توی بهشت زهرا صبح شد.

و حالا که فکر می کنم می بینم گاهی دوست دارم فخر بفروشم به کوچک تر هایم که چهار ماه و اندی از زمانی را درک کردم که مردی در آن زمان نفس می کشید که حالا بعد از گذشت بیش از 20 سال اصلا فکر نمی کنم که زنده نیست. بل که فکر می کنم او همیشه زنده ست و بوده ست، بیش از همه ما مرده های متحرک.

می خواهم این جا به شما بگویم که من به عنوان یک جوان دهه 80 با حرف های امام ارتباط برقرار می کنم. ارتباط برقرار می کنم با حرف های امام در دهه 60. که نه فقط با حرف ها. با تک تک واژه ها و پرواز می کنم با هر کدام از کلمات، کلماتی که از لب های مبارکش پر می کشید. کلماتی که حالا هر کدام شهیدی هستند که بر ما شاهد و ناظرند و بر حرف های ما. و بر کج روی ها و معوج گویی هامان تأسف می خورند.

نمی دانم این آشفتگی را بهانه چه می کنم و نمی دانم این بی سر و ته نوشته هایم، کدام اصل و کدام فرع است. کسی حرفی زده ست توی این میلیون میلیون آدم و شاید این که باید به خودم بگویم اصلا چه اهمیتی دارد؟ هر کس که می خواهد باشد. حتی اگر از گوشت و خون همان مرد خدا باشد. همان که از هر 10 تا کلمه اش یکی یا اسلام بود، یا خدا، یا تقوا ... یا از همین حرف هایی که برای ماها بعد از این بیست سال کمی تکراری و کهنه به نظر می آید. آن قدرکه این حرف ها را حرف های امام خمینی ِ دهه 60 بنامیم.

و فکر می کنم آیا آن مردی که این همه زنده ست مگر جز به اراده خداوندی ست که می میراند و زنده می کند؟ علاقه مردم به او همان چیزی بود که خود او گفت مردم اسلام را می خواهند نه اشخاص را. حتی اگر من خلاف اسلام کاری بکنم ... اگر عطر میزد برای خدا بود. اگر امر و نهی نمی کرد برای خدا بود. اگر شوخی می کرد برای خدا بود. اگر سیاه نمی پوشید برای خدا بود ... و خدا بود که او را زنده نگه داشته ست.

چطور تطبیق بدهم مرجع تقلیدی که مقلدینش طول و عرض جغرافیایی رعایت نمی کردند و در آن روز سردرگمی ها با رایت فقاهت و روحانیت و محض رضایت پروردگارش آمد و قدم به قدم پیشتر آمد تا شد حقیقت همیشه زنده تاریخ، با حرف های عجیب و غریب و کوته فکرانه ی یک خانم که کمی از سیاسیون است!؟

و حالا قلب پیران و جوانان همان جماران است که نمونه کوچکی از دنیای امام بود، که امام از آن بیرون نمی رود. الا این که کوچک نیست. آن قدر بزرگ است که روح خدا را در خود جای دهد ...

---------------------------

   چی می تونم بگم وقتی میگن امام -که مرجع تقلید میلیون ها مسلمون بود-، همیشه عطر زنونه می زد!؟ چی بگم وقتی امام رو -که یک عارف کامل بود-، حسرت زده هیکل شاه (!) معرفی می کنن؟ چی می تونم بگم وقتی فکر می کنه افکار امام از دهه 50 تا شصت 180 درجه تغییر کرده و از دهه 60 تا دهه 80 هم لابد 180 درجه دیگه تغییر می کرده؟ و البته چه توقعیه از اونی که احکام خدا را سلیقه ای می دونه؟ و از اونی که امام رو پیرو مد روز می فهمه؟ از اونی که با وجود مرد بزرگی مثل امام، توی زندگیش، دینداریش رو مدیون دکتر شریعتیه!؟ از اونی که امام رو این طور میشناسه که بر وفق مراد و میل جوون ها خودش رو تغییر می ده؟ نه خانم! این نیست که هر کی بیست سال با امام زندگی کرد امام رو بشناسه و اون که امام رو فقط از عکس و فیلم دیده، امام نشناس باشه! امام تو دل پیر و جوون بود چون بر اساس فطرت انسان ها حرکت می کرد، همون امامی که یک قدم از احکام خدا عقب ننشست. همون امامی که همه کارهاش رو با معیار دین خدا می سنجید، نه بر مبنای مد!!
   و حالا می تونم فکر کنم شاید همین روحانیونی که سعی کردند با شکستن علنی احکام خدا به روز بشن، اون ها هم امام رو همین طور شناختند که اون طور عمل کردند. اما همون ها که خودشون رو با مد جوون ها همراه کردند و پس زده شدند، شاید بفهمند که امام رو اشتباه شناختند و اگرنه امیدوارم به زودی بفهمند.
   و نمی دونم. شاید اصلا هیچ چی نباید گفت. اون کسی که شخصیت این مرد بزرگ رو این طور تحریف می کنه، شاید نمی دونه. لابد از روی ناآگاهیه! خدا نوه های امام رو به خود امام ببخشه ... و ما رو هم.

خانم زهرا اشراقی: !فردای آن روز امام گفتند، آن‌قدر جواب «بله» را سریعا گفتی که آبروی مرا بردی ...

دهانم به ساحل رسید و به امواج دریای لیوان گرفتار شد

mehdi-67 — Mon, 31 May 2010 00:49:00 GMT

اشک هات
دریایی ست
که از کویر گونه هات
می گذرد
من زاده ی کویرم
وقتی که تو
از آن طرف کوچه
سلانه سلانه
عبور می کنی
و من تشنه ام

------------------------

پ.ن:

آن چه که در عنوان این شعر آمده ست، بنا بود خود شعری مستقل باشد که عطشم را لیوان گوارایی باشد بر تحملش. اما نشد و حالا لیوان شکسته ای ست در عبورمان از کوچه ای که نسیمش موسیقی تنهایی می نوازد. حالا طفیلی ست. طفیلی شعری که تشنه ست ...

پیله

mehdi-67 — Tue, 25 May 2010 01:02:00 GMT

اگر بخواهم به دورترین نقطه اتاقم سفر کنم می شوم همان پشه ای که دیشب بین انگشتانم در حالی که داشت از فراز و فرودش لذت می برد، له شد. اگر بخواهم در سه کنج اتاقم زانو بغل بگیرم و خیره شوم به دیوار، احتمالا آینده ی نه چندان دور ِ همان عنکبوت سر حالی هستم که همین دو دقیقه پیش، بعد از آخرین جهش مردانه اش، توی سرش زدم و همانجا پا در هوا به سقف خیره شد. و حیف، دستان زمختم که شایستگی بستن چشمان پف کرده اش را نداشت. اگر خیلی درس بخوانم و دانش مندی کنم شاید همین مگسی بشوم که الان دارد این جا پرواز می کند و احتمالا تا قبل از به پایان رسیدن این متن با کتابچه ی کوچکی خواهمش کشت.

فکر می کنی چقدر پروانگی لازم است تا از این بیغوله ی پیلگی خلاص بشوم؟ پر زدن پیشکش!

دلم تنگه ...

mehdi-67 — Thu, 20 May 2010 11:52:00 GMT

دلم بیچاره ی نیرنگه و رنگ

به هر چی رنگه و نیرنگ صد ننگ

برای اون که نه رنگه نه نیرنگ

دلم تنگه، دلم تنگه، دلم تنگ ...

^{(حسن بیاتانی)}